Zee Zicht

Soms kom je ergens onvoorbedacht en bots je op een muur van herinneringen. Al wat was mengt zich met al wat is.

Ik weet niet hoe ik de zee zal zien deze zomer.

Door de bril van een jonge moeder die high is van uitputting, met borsten vol melk en een navelstreng die is weggeknipt maar toch aan haar lichaam trekt bij elke zucht van de baby?

Door de bril van een jonge vader in de volheid van zijn levenskracht, die alle verantwoordelijkheid trots en waardig op zijn gespierde schouders draagt?

Door de ogen van een kleuter, uitgelaten over schep en schelp en onooglijk in de vlakte van zand en de oneindigheid van lucht en water?

Of door de ogen van een baby, al dat felle andere licht en die zilte nieuwe lucht, die eerste indrukkingen in de blanke klei van die mensenwelp?

Of zal ik deze zomer de zee zien door mijn ogen en denken aan al die keren dat de zee op een andere manier zichzelf was?

De zee rolt nog steeds uit op het zand en trekt zich terug, alsof het een vergissing was. Meeuwen zitten roerloos op een bruine paal. Of ze zweven tussen wolk en water. Helmgras en zand spannen samen tegen winden van overal. Duinen zijn er niet alleen omdat het mooi is. Ook omdat het moet.

2 reacties

  1. marieloop schreef:

    Magnifiek!

    Like

Een reactie plaatsen

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s